Iluzja, psychologia i mroczny Sztokholm.

Trylogia o Minie Dabiri i Vincencie Walderze to opowieść o manipulacji, ludzkich słabościach i nieoczywistej relacji, która staje się sercem całego śledztwa.

Są kryminały, które czyta się dla zagadki.

Są też takie, przy których po zamknięciu książki łapiesz się na tym, że obserwujesz ludzi w tramwaju trochę uważniej niż zwykle. Trylogia Camilli Läckberg i Henrika Fexeusa należy do tej drugiej grupy.

Läckberg znam od lat. Fexeus był dla mnie nowym nazwiskiem: mentalista, specjalista od mowy ciała i od tego, jak łatwo oszukać ludzki mózg. Na papierze wyglądało to na ryzykowne połączenie.
W praktyce okazało się strzałem w dziesiątkę.

Ona nosi rękawiczki, on czyta ludzi

Mina Dabiri to policjantka, która dezynfekuje wszystko, czego dotyka, i trzyma świat na dystans. Dosłownie. Vincent Walder zarabia na scenie, przewidując, co zrobisz, zanim sama to wiesz. Nie lubią się. Na początku ledwo się znoszą. I właśnie ta niewygoda między nimi trzyma całą serię.

Najbardziej podoba mi się to, że żadne z nich nie jest „tym normalnym”. Oboje są trochę popsuci, każde na swój sposób, a kolejne tomy powoli pokazują, ile ich to kosztuje.

Trzy tomy

Czytaj po kolei. Każdy tom ma osobną sprawę, ale relacja Miny i Vincenta rośnie z książki na książkę i bez poprzednich części finał straci połowę siły.

„Mentalista”. Zaczyna się od skrzyni przebitej mieczami, jak w klasycznej sztuczce iluzjonisty. Tyle że kobieta w środku nie wychodzi z niej z uśmiechem. Cały tom jest jak pokaz magii: patrzysz tam, gdzie każe ci patrzeć sprawca.

„Kult”. Znikają dzieci, a zegar tyka od pierwszej strony. Ten tom jest duszniejszy i bardziej klaustrofobiczny, a Mina i Vincent zaczynają pękać.

„Miraż”. Najmroczniejsza część i zakończenie, które zostaje w głowie dłużej, niż bym chciała. Tu najważniejsza zagadka siedzi już w samych bohaterach.

Dlaczego to działa?

Bo groza jest tu cicha. Nie ma kilometrów makabry. Jest gest, który nie pasuje. Jest zdanie, które ktoś powiedział o sekundę za szybko. Wiedza Fexeusa sprawia, że zaczynasz czytać bohaterów tak, jak czyta ich Vincent. I w pewnym momencie orientujesz się, że autorzy robią z tobą dokładnie to samo.

Sztokholm jest tu zimny, szklany i pełen odbić. W czerni i bieli wyglądałby idealnie.

Komu polecam

Jeśli lubisz, gdy kryminał grzebie w głowie bardziej niż w kałużach krwi, a bohaterowie mają rysy i pęknięcia, sięgnij po tę serię.

A Ty? Dałabyś się Vincentowi „przeczytać”?